Akif Yanbak
abi niye burayı kullanıyorsunuz ? sizi buraya çeken ne? reklam desen yok, googleda arasan belki çıkarız. napıyonuz lan burda
amethoca
ev arkadaşım sarkı söyleyemiyor sesi bok gibi benim gitarı gördükten sonra odanın dışında ufaktan şarkı söylemeye başladı bigün sopayla dövücem aq, gel çalıyim söyle diyorum belki hevesini alınca keser diye onuda yapmıyo utanıyo falan hey allam
1049
"belki iki adım öteye gidemeyecek kadar acizken
sen çoktan evlenip çoluk çocuğa karışacaksın
bilmiyorsun seni benden başka kimse parmak uçlarından göğe çıkaramaz"

o günden bugüne 9 yıl 4 ay 2 gün geçmiş. ne kadar da hızlı akmış zaman.
Bülent
"adalet pezevengin elinde." dediler silahımı kuşandım
ve
genel evi bastım ben!
bu siteye kayıt olduğumda okula yeni başlamıştım. bu sene lisans eğitimim bitiyor. ne çok şey değişti ama bazı şeyler aynı kaldı. belki buralarda gözükürüm biraz daha. ee nasılsınız?
Aldebaran 🌟
size aşağıdaki şarkıyı bırakıp gidiyorum. normalde uzun uzun yazdığım yazılarla bilinirim bizimkiler tarafından. belki burada da yazmışımdır üç beş tane öyle yazı ama şu an hatırlamıyorum. nedense içimden uzun uzun da yazmak gelmiyor artık. duygusuzlaştım arkadaşlar. doktorlar dizisinin o minnoş göğsünde kartal dövmesi olan ömer’in öldüğü sahnede gözyaşı dökemeyen bir varlık oldum çıktım. ciğerimi sökercesine ağlardım oysaki ben. olmuyor. yaş ilerledikçe bir umursamaz oluyorsun sanırım. napalım? kendimizi de böyle kabul edelim. okul başlayacak ama benim derdim okul olmadı. bu yaz çok fazla arkadaşsızlığın yalnızlığını hissettim. özellikle eşşek kardeşlerim arkadaşlarıyla çarşılara giderken bu duygu baya yokladı beni. abi ben mi dedim iki yüzlü olun da sktirin gidin hayatımdan diye? belki sktirip gitmelerini söylemiş olabilirim ama iki yüzlü olmak onların seçimiydi. siz insan oldunuz da ben sizi sildim sanki. hıh. aaa hakkını yemeyeyim ama beş sene sonra liseden arkadaşla buluştuk. o da onun istemesiyle. buluşmasam da olurmuş. darlandum da darlandum. denizli az sal beni. teşekkürler, kapanış.

alyazmali
bu kadar yalnız hissedeceğimi hiç düşünmezdim.kalabalıklar içinde hep yalnız hissettim belki ama derdimi bu kadar çaresizce anlatamayışım hiç olmamıştı
matmazelle
ya modası geçti belki bunun bilmiyorum. ya da yaşıma uygun olmayabilir.(okulda 7.yılımda, yarında doğum günüm)neyse, bugün tam saat 12 sularında yemekhanede yemek yerken bir çocuk oturdu karşıma ben tam kalkacakken, insan bu kadar mı karizmatik olur. ilk kez konusmak istedim. ve suanda öyle imkansiz bir ihtimal farkındayim ama onu bulma umuduyla her yere yazabilirim. tam kesemedim de ama elinde büyük kartal yüzük vardı. sağ elindeydi. esmerimm ya kader bizi bir kez daha karşılaştırmalı. görmen umuduyla. yemeğim bitmesine rağmen oturdum su falan içtim. saatlerce izleyebilirdim senii 🙈😍
mavibalon
gece...
gece güzeldir. merak uyandırır. çocukken de böyleydi. gece misafir gitmediyse uyumazdık kardeşimle. bi halt olacak sanki. ya da annemle babam orada otururken yatmak ne biliyim, gelmezdi içimden. ama yatılır yani, çocuksun çünkü. ama bigün öyle olmadı. mahallemizden taşınan bi arkadaşım gelmişti ailesiyle beraber. yaz günüydü. yıldızlar o kadar netti ki. güzel bi gece olacak gibiydi, öyle netti. ve biz gece gece hunharca kardeşim ve arkadaşımla bisiklet bindik mahallede. yarıştık falan. gittiğimiz en uzak nokta da 2 elektrik direği mesafesi yoktur belki de. ama çocuksun ya, gece ya. evin önünden oraya (ailen görüyor zaten) gitmek efsane. hem ya köpek çıkarsa. ama sen köpek çıkma ihtimalini göze alarak biniyorsun o bisiklete. ne cesaret o yaşta (9-10) benim gibi bi çocuk için 😅 00:30a kadar bindik belki de o bisikletlere. ne geç saatti benim için. şimdi saat 02:14. çoğu zaman erken geliyor artık bu saat bana. ahh zaman...
mavibalon
bir zaman sonra değişiyormuş insan. takmıyormuş, hissetmiyormuş. İnsanlıktan çıkma halidir belki de. kendini araması gereken yerden daha da uzaklaşıyormuş. serap misaliymişim gözümde, hiçbir şeyim gerçek değilmiş gibi. İçimde sürünüyorum öylece. eşiğe yaklaştım galiba. eşiğe çok yaklaştım. geride bırakacağım şeyin çocukluğum, masumluğum olduğunu gördükçe yıkılıyorum ama boğazıma birisi zamanı ip gibi takmış da zorla çekiyor gibiyim. eşiği geçmezsem ölürüm. ölmemek için yürüyorum. ardıma bakıyorum, bi elvada çekiyorum eski bana, umarım göreceğim şey bu sefer gerçek bendir.

Selam Ziyaretçi

Gördüğüm kadarıyla henüz giriş yapmamışsın! Lütfen giriş yap, bekliyorum :)