pi_sayısı
aileden uzaklaşmanin onlarla kalmamanin üniversiteli olmayı özgürlük sanırdım.oysa ailemle aynı şehirdeyken ben daha özgürmüşüm.evet istediğim zaman istediğim yerdeyim.her sabah kahvalti hazırlayanim da yok.normalde ana kuzuşu bi insan olmadığım halde gerçekten değiştim.ailemle aynı şehirdeyken aradiklarimda telefonu sessize atan ben şimdi annem arasa da telefonu hiç kapatmasa der oldum.hele ozlemden midir yoksa bilinç altimim bana oynadığı bu garip oyundan mıdır bilmem.son günlerde sürekli annemi görüyorum rüyalarim da.daha doğrusu kabuslarimda.öyle ışte.canım çok sıkkın.. daha 2.haftaya girdik.ve ben hala sehrinizide okulunuzu da sevemedim.annemi özledim.iyi geceler opucugunu günaydın demelerini falan..

Yorumlar

33
ve bazenler çoğalıyor bazen :) benim ilk senem ve hiç yok denilecek kadar arkadaşım var. ben ne yapmalıyım ? kafamı asvalta mı sürteyim :d