beklentili
şu üniversite çok tuhaf bir ortam ya. hayat ise çok gaddar. hiç tanışmaman gereken insanlar çıkartıyor karşına.illa okkalı bir kazık yedirtiyor. sonra toparlanmaya çalışıyorsun yanındakileri üzüyorsun boş yere.tabi seni anlayan kimsede olmuyor, dertleşmek için oturuyorsun içini döküyorsun gülüyorlar, bir sorunun var diye seviniyorlar destek olacaklarına. çok acımasız herşey be. çevren ne kadar kalabalık olsa da yalnızsın daima. en yakının yaptığın yanlışlarını yüzüne vuruyor o da köstek oluyor. hani tutup kaldırsa düştüğün yerden olacak birşeyler .yapılan yanlışlara düşmeyecek insan bir daha. düşen her zaman mecbur mu bir tekme yemeye ? bir el tutup kaldırmayacak mı ? beklenti içinde geçiyor ömrümüz. ama beklenen gelmiyor. geleceğim diyerek bağlıyor kendine , sonuç yine hüsran. sonra karamsarlıklar,kendini yiyip bitirmeler,yapmaman gerekenleri yapmalar, şarkılar,sigara,alkol.. tamam diyorsun bugün mutlu takılacağım,slow şarkılar dinlemek yok bugün,eğlenmek vakti bugün, kafam rahat olacak diyorsun ve biraz olsun başarıyorsun ama başardığın an , kahkalara boğuldun an yine için acımaya başlıyor ve bütün güzellikler yine acıyla sonlanıyor. uyuyayım unuturum diyorsun, uyumakta zor oluyor uyanmak ise çok kolay. hiç uyanmasak ? uyandığın an için acıyor. her acı yeniden ben buradayım diyip daha çok yerleşiyor içine. ve ümidin azalıyor. ne gerek var şunu yapmaya ' nasılsa şöyle sonlacak' düşüncesi yerleşti mi içine tadı kalmıyor yaşamın. her gün acılarla yaşamaya alışıyorsun. farklı bir beklenti içinde olma ümidi kalıyor yinede içinde ? ya olursa be .. diyorsun.. işte bu his ölüp yeniden diriltiyor ve yeniden öldürüyor.. herşeye rağmen ümidim var hayattan. geleceksin biliyorum..

Yorumlar

dfgbsd
durumum yoktu kardeş okuyamadım...