deri_ceketli_cocuk
şu hayatta hep kaybettim, hiç kazanamadım. uzun zamandır tanıdığım bir arkadaşımla görüştüm bugün. sevgilisinden ayrılmış, konuştuk uzun uzun. sevgilisine sinir oluyordum, iyi olmuş ayrıldığınız sevindim dedim, niye sevindiğimi sordu söyleyemedim. konuşmamız devam etti, neler yaptıklarımızı falan konuştuk. 00:15 gibi dışarı çıkacağını söyledi, nereye gideceksin dediğimde arkadaşlarıyla çıkacağını söyledi. bu saatte mi dedim, evet bu saatte ne var ki dedi, özgürlüğümün tadını çıkarayım dedi. sevgilin yoksa bile ben varım dedim çıkma dedim ama sana ne oluyor, sevgilim misin diye yazılar yazmaya başladı. sevgilisi olmadığımı ve bu şansı 2.5 yıl önce kaçırdığımı söyledim. sustu, sustum. ve şuan dışarı çıkıp çıkmadığını bilmiyorum, çıktıysa eğlenmesine baksın, çıkmadıysa dediğimi düşünsün. ha şuan sevgilim olsun istiyor muyum hayır, hatta hayatımda şuan kimsenin olmasını istemiyorum, ama söylediğim şeyi düşünmesini istiyorum.
hayat çok çirkin be. zamanında söyleyemediğimiz sözlerin, kelimelerin acısını bizden şimdi çıkarıyor. yediğim her tekmeye her gün bir yenisi ekleniyor, sıkılmaya başladım. ağır gelmeye başladı. bazen atıyım kendimi bir yerlerden bitsin gitsin diyorum ama geride bırakacağım kişiler geliyor aklıma onu da yapamıyorum.
belki sizden büyüğümdür, belki de küçüğümdür ama size bir arkadaş tavsiyesi.. söylemek istediklerinizi zamanında söyleyin, sonucu kötü de olsa söyleyin. söylemezseniz daha çok acı çekiyorsunuz.
boş konuştuysam, canınızı sıktıysam affola.

Yorumlar