mavi.
kendimi bildim bileli içimde bir romantik ile bir realist savaş halinde.
yalnız yaşamıyorum aslında bu bedende, benden çok konuşan, benim fikirlerimi bastıran bir sürü oluşum var içimde.
kendi fikirlerimi, düşündüklerimi söyleyemiyorum bile çoğu zaman, sürekli bir fikir dayatmalar, dediğim dedikler tarafından işgal ediliyor beynim.
ve ben her seferinde romantik tarafımın dediklerini uygulayıp, realist tarafımın pis pis sırıtmalarını duyuyorum en derinimde.
romantizm pek de tutulan bir şey değil, realite ise hayatımızın ta kendisi.
hayatın gerçeği ne diye sorsalar, hiç düşünmeden 'para' derim.
belki romantik tarafım buna 'aşk' falan diyebilirdi, ama gerçekçi olmalıyız.
onun da haklı olduğu taraflar oluyor elbette. mesela beni çoğu zaman uyarıyor.
kırdığın, kırıldığın, sevdiğin insanlara git ve yüksek sesle 'seni seviyorum' de diyor.
gururu bir kenara bırak, ortada sevgi denen bir illet var ise, o gurur elbet bir gün ayaklar altına alınacak diyor.
yani uzaktan uzağa olmazmış bu işler. güzel bir çiçek gördüğümde, içimden 'ne kadar güzel' diye geçirirsem olmazmış.
o çiçeğin yanına gidip, usulca 'çok güzelsin' demem gerekiyormuş.
haklı aslında, yapmalıyım tüm bunları.
sevdiğim, delicesine düşündüğüm, aklımdan çıkarmayı başaramadığım, daha doğrusu aklımdan çıkarmaya kıyamadığım insanlara onları çok sevdiğimi söylemeliyim.
İçinden sevmek diye bir şey olmamalı zaten hayatta. seviyorsak haykırmalıyız dağa taşa.
sevgi dediğimiz şey, saklanamayacak kadar güzel, herkesin duymasını gerektirecek kadar da paylaşılası bir şey.
hiç durmayın, terslenmekten korkmayın, sevdiğiniz insanlara sevginizi haykırın.
sesiniz kısılana, boğazınız yırtılana kadar haykırın. kollarınızdaki güç bitene kadar sarılın onlara.
bugün güzel bir başlangıç yapın.

Yorumlar

matmazel
ben haykırdımda ne oldu be mavi yine mutsuz yine yanlız kalan benim. ben asla duygularimı içimde tutan biri değilimdir ama onunda kiymeti bilinmiyor. siz erkekler onuda yanlış anlıyorsunuz.. ben artık insan içine bile çıkmaktan nefret ediyorum. ve şuraya yazdığım kadar arkadaşlarımla konuşmuyorum. kimse sevginin hakkını tam anlamıyla veremiyor. sarılmak huzur bulmak istiyorum fakat yok kimse yok. annemle babamla bile mesafe var aramda. bende artık yoruldum karşılıgını alamadıgım her sevgiden ve gururumun kırılmasindan :(