anonim
16 yaşındaydım, bizim yan sınıftaydı. bir süredir beni takip ediyormuş bi şekilde haberim oldu. ben hoşlanmıyodum, tanımıyodum onu. bir gün okula gittim koridorda karşılaştık, arkadaşlarıyla bir şeyler konuşuyolardı. sonra gülerek kafasını kaldırdı ve göz göze geldik. ben o an ona aşık olmuştum. 28 günlük bi ilişkimiz oldu sonra hiç bahanesiz hiç nedensiz ayrıldı. yaz tatili girdi araya ara sıra arkadaşça mesaj atıyodu. sonra tekrar barıştık. 17 yasındayım benden ayrıldı. geleceğimiz yok bizim senin için ölürüm ama senin mutluluğun için kendimi harcayamam dedi. şimdi 19 yaşındayım. onun 2 yıldır sevgilisi var. geçen sene gitti üniversiteye bu sene sevgilisi de onunla aynı üniversiteye gidecek. 3 yıl oldu ben hala unutamadım. yaşadığımız her şey en ufak ayrıntısına kadar aklımda. allah'ıma ya unuttur ya kavuştur diyorum sonra o kıza nasıl baktığı geliyo aklıma. canım yanıyor ya. öyle bir acıyo ki kalbim. zoruma gidiyo. seni unutmak 47lik deli raporu almak gibi demişti. şimdi ne yapıyo. nasıl unutacağımı bilmiyorum. ondan sonra kimseyle sevgili olmadım. 1 yıldır görmüyorum ama aklımdan zerre olsun gitmiyo. ne yapacağımı bilmiyorum. sevgilisi var canımı acıtıyo sanki onlar birbirlerinin kaderi gibi en çokta bu yakıyo canımı. unutamıyorum. bunları buraya neden yazdım bilmiyorum ama içimi dokmem gerekti..

Yorumlar

anonim
çok zor seni çok iyi anlıyorum. ben de birini 3,5 senede unutabilmiştim, direkt karşılıksız olmasına rağmen. zaman kimi zaman yavaş iyileştiriyor, ama bir şekilde geçiyor. ben artık allahım şu içindeki ateşi al diye dua ederdim. geçti mi geçti. geçtikten sonra da ben artık eski ben değildim. hani derler ya insan acı çektikçe olgunlaşır. sonuna kadar doğru. sen kaderindeki insanla karşılaştığında hazır olman için yaşadın belki de bunları. tavsiye olarak, onu takip etmeyi bırak. her gün onu tekrar hatırlaman unutmanı zorlaştırır. bir de psikolojik destek iyi olabilir.
anonim
anoncum çok geç oldu ama hangi şehirdeydin sen