anonim
bazen cahillik bazen sevgisizlik bazen ilgisizlik... hayatım tam olarak bu üçünden ibaret. küçüklüğümde anne sevgisinden uzak büyüdüm hepsinden uzak. annem rahatsızdı hep bağırıp çağırırdı antidepresanlardan ibaret bi hayatı vardı beni ablam büyüttü. ben şu 18 yaşındayım babam 60 yani o da yaşı gereği çok fazla ilgilenmezdi benimle. şu sıralar sadece biraz sevgi istedim. evde bulamadım dışarda aradım. kızıyorsunuz ya hep sevgili muhabbeti dönüyor diye kusura bakmayın... üç ay önce başladı her şey harika gidiyordu ama sonra ise başladı konusmamaya başladık soğudum beni sevmediğini hissediyorum acı çekiyorum benimle ama değilmiş gibi ve o benim ilk sevgilim. bilmiyorum ne yapacağımı nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum çömezim bu konuda fazlasıyla. İçim çok acıyor ama en son ne zaman bu kadar kötü hissettim bilmiyorum. güven olmayınca olmaz dimi? guvenemiyorum beni sevdiğine inanamıyorum ama başlarda ben onunla olmak istemedim dershanede bütün samimi olduğum hocalarla konuşmuş herkes üzerime gelmeye başlamıştı bu çocuk seni çok seviyor diye sonunda ben de inanmıştım ama şimdi olmuyor ama onu çok sevdiğimi hissediyorum. özür dilerim dertlesecek ne bi dostum ne bi arkadaşım var çok özür dilerim...

Yorumlar